Η μεσαία φάση του παιχνιδιού στα επίπεδα 20-40
Το level 20 είναι για μένα η στιγμή που το παιχνίδι σε αφήνει επιτέλους από το χέρι και αρχίζει να γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον. Το tutorial το έχεις πίσω σου, έχεις μερικά τείχη, τους πρώτους σου στρατιώτες, και τώρα φαίνεται αν ξέρεις πραγματικά να παίζεις ή απλώς να κάνεις κλικ. Εγώ ο ίδιος έχω περάσει αυτό το κομμάτι αρκετές φορές και κάθε φορά έχανα κάπου άδικα στρατό ή πόρους, οπότε εδώ γράφω σε τι πραγματικά κρίνεται η μεσαία φάση του παιχνιδιού.
Πρώτα η συμμαχία, όλα τα άλλα περιμένουν
Το βάζω σκόπιμα στην αρχή. Αν δεν είσαι ακόμα σε καμία συμμαχία, κλείσε ήρεμα αυτόν τον οδηγό και πήγαινε να κάνεις αίτηση. Το εννοώ σοβαρά. Ένας μοναχικός παίκτης στη μεσαία φάση του παιχνιδιού είναι λύκος χωρίς αγέλη.
Τι σου δίνει η συμμαχία; Ενισχύσεις όταν σε επιτεθεί κάποιος. Καθημερινά μπόνους από τα κτίρια της συμμαχίας. Πρόσβαση στον μετατροπέα, που είναι κτίριο της συμμαχίας όπου μετατρέπεις το πλεόνασμα ενός πόρου σε κάποιον άλλο που σου λείπει εκείνη τη στιγμή. Και κυρίως ανθρώπους που θα σε συμβουλέψουν πιο γρήγορα από οποιοδήποτε wiki, συμπεριλαμβανομένου κι αυτού εδώ.
Απλώς μην μπαίνεις στην πρώτη συμμαχία που σε καλεί. Εγώ το έκανα αυτό στην αρχή και κατέληξα σε μια παρέα όπου το chat σιωπούσε για μια ολόκληρη εβδομάδα. Κοίτα τη δραστηριότητα, παρακολούθησε το chat της συμμαχίας για μερικές μέρες. Μια καλή συμμαχία έχει ενεργή ηγεσία, τρέχει συμμαχικά events και όταν χτυπήσει ο συναγερμός, κάποιος θα σου στείλει ενισχύσεις για την άμυνα. Μια νεκρή συμμαχία με σιωπηλό chat δεν σου δίνει τίποτα εκτός από ένα όνομα κάτω από το κάστρο σου.
Μόλις μπεις μέσα, συμμετέχεις ενεργά. Στείλε ενισχύσεις στους συμπαίκτες σου, πήγαινε σε συμμαχικούς πολέμους και κυρίως ρώτα. Οι περισσότεροι έμπειροι παίκτες χαίρονται να σε συμβουλέψουν πού να βάλεις το επόμενο επίπεδο του στρατώνα ή πώς να φτιάξεις άμυνα για το επίπεδό σου. Εμένα μου γλίτωσε εβδομάδες δικών μου λαθών και σένα θα σου γλιτώσει τα ίδια.
Πότε να σταματήσεις να χτίζεις μόνο και να αρχίσεις να επιτίθεσαι
Μέχρι το είκοσι, οι περισσότεροι απλώς κάνουν κλικ σε κτίρια και μαζεύουν πόρους. Καμία αντίρρηση, το έκανα κι εγώ. Αλλά τώρα πρέπει να αλλάξεις ταχύτητα. Έχω έναν απλό κανόνα, μόλις έχεις σταθερή παραγωγή ξύλου, πέτρας και φαγητού και η αποθήκη σου γεμίζει τακτικά ως το ταβάνι, στείλε τον στρατό σου έξω. Ό,τι ξεχειλίζει από την αποθήκη είναι χαμένο.
Ξεκίνα με τους ληστοβαρόνους στον χάρτη. Είναι στρατόπεδα NPC στα οποία μπορείς με την ησυχία σου να δοκιμάσεις επιθετικές συνθέσεις χωρίς κίνδυνο αντεκδίκησης. Στείλε κατάσκοπο, διάβασε την αναφορά κατασκοπείας και σύνθεσε τον στρατό σου ανάλογα με την άμυνα. Η μάχη στο GGE χωρίζεται στο μέτωπο (το τείχος και η πύλη) και στις δύο πτέρυγες, την αριστερή και τη δεξιά. Εσύ ως επιτιθέμενος επιλέγεις πού θα χτυπήσεις και προς αυτή την κατεύθυνση στοιβάζεις τις μονάδες σου.
Εδώ στην αρχή τα είχα κάνει μαντάρα. Αγνόησα σε ποια πλευρά ο βαρόνος είχε στριμωγμένη την άμυνά του, στοίβαξα τα πάντα στο μέτωπο, εκεί όπου καθόταν η κύρια δύναμή του, και μου γύρισε πίσω μόλις ο μισός στρατός. Από τότε διαβάζω την αναφορά δύο φορές. Κοίτα πού έχει τρύπα ο βαρόνος και κατευθύνσου εκεί με την επίθεση.
Στους πρώτους βαρόνους στήριξε κυρίως σε μονάδες σώμα με σώμα συμπληρωμένες με λίγους τοξότες και κυρίως δώσε τους έναν διοικητή με μπόνους επίθεσης. Αυτό κατά τη γνώμη μου κάνει περισσότερο από είκοσι επιπλέον στρατιώτες. Μην ανακατεύεις Ντράγκουνς σε αυτό μέχρι η αναφορά να σου πει ότι απέναντί σου δεν στέκονται πύργοι και καζάνια.
Και κάτι ακόμα, μην πέφτεις αμέσως πάνω σε άλλους παίκτες. Η επίθεση σε έναν ζωντανό αντίπαλο σε εκθέτει σε αντεκδίκηση και στο επίπεδο 20 έως 30 απλά δεν έχεις την άμυνα για να αντέξεις έναν θυμωμένο βετεράνο με έμπειρο στρατό. Οι βαρόνοι σού δίνουν εμπειρία, πόρους και πόντους επιτευγμάτων και κανείς δεν θα σου κάψει το κάστρο γι' αυτό. Ξέρω ότι είναι δελεαστικό να το δοκιμάσεις στον γείτονά σου, αλλά περίμενε.
Τι να αναβαθμίσεις πρώτα
Στη μεσαία φάση του παιχνιδιού δεν έχεις πόρους για να αναβαθμίζεις τα πάντα ταυτόχρονα. Πρέπει να επιλέξεις. Εγώ δίνω προτεραιότητα σε τρία πράγματα, τα κτίρια παραγωγής (πριονιστήρια, λατομεία, φάρμες), την αποθήκη και τον στρατώνα μαζί με το πεδίο εκπαίδευσης. Η παραγωγή είναι το καύσιμο για όλα τα υπόλοιπα, η αποθήκη ανεβάζει το όριο του πόσο μπορείς να κρατήσεις, και επιπλέον προστατεύει μέρος των πόρων από τη λεηλασία. Ο στρατώνας σου ξεκλειδώνει καλύτερη και πιο γρήγορη εκπαίδευση. Δεν είμαι 100% σίγουρος ότι αυτή η σειρά ταιριάζει σε κάθε στυλ παιχνιδιού, αλλά σε μένα λειτούργησε.
Μην ξεχνάς τις κατοικίες και την ταβέρνα. Κρατούν την ευτυχία των κατοίκων και μαζί με αυτήν και τα έσοδα από νομίσματα. Όταν η διάθεση στο κάστρο σου πέσει στο αρνητικό, η παραγωγή νομισμάτων καταρρέει και ξαφνικά δεν έχεις για τη συντήρηση του στρατού. Κράτα την ευτυχία θετική με διακοσμήσεις και την ταβέρνα, ώστε να μπορείς να αντέχεις υψηλότερους φόρους.
Τα αμυντικά κτίρια (τείχη, πύργοι, πύλη) αναβάθμιζέ τα σταδιακά, όχι μόνο όταν σε επιτεθεί κάποιος. Η αναβάθμιση διαρκεί ώρες ή και περισσότερο, οπότε να χτίζεις άμυνα αντιδραστικά κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης δεν προλαβαίνεις, αυτό σου το εγγυώμαι. Η οικονομία έχει προτεραιότητα, αλλά κράτα την άμυνα ένα βήμα μπροστά από αυτό που θα σου έστελνε ένας επιτιθέμενος στο επίπεδό σου. Και θυμήσου ότι την άμυνα την κρατούν και οι μονάδες που έχεις τοποθετήσει στα τείχη. Οι πέτρες από μόνες τους δεν αρκούν.
Οικονομία εναντίον στρατού
Το πιο συχνό λάθος που βλέπω (και που έκανα κι εγώ ο ίδιος): ο παίκτης χώνει τα πάντα στον στρατό, εκπαιδεύει έναν τεράστιο στρατό και μετά ανακαλύπτει ότι είναι στο αρνητικό σε νομίσματα. Στο GGE οι στρατιώτες δεν σου φεύγουν σε πραγματικό χρόνο, όχι, αλλά μόλις πέσεις σε αρνητικό ισοζύγιο νομισμάτων, το παιχνίδι σου μπλοκάρει την περαιτέρω εκπαίδευση και το ταμείο αδειάζει γρήγορα. Μένεις με έναν στρατό που δεν έχεις με τι να επεκτείνεις, και η οικονομία κολλάει. Θυμάμαι πώς τότε κοιτούσα το άδειο ταμείο και δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί. Κράτα την αναλογία έτσι ώστε τα έσοδα από νομίσματα να καλύπτουν τη συντήρηση με περιθώριο και να έχεις πάντα από τι να χτίζεις.
Σκέψου τη συντήρηση (upkeep) για κάθε μονάδα που εκπαιδεύεις. Οι μεγάλες και ακριβές μονάδες τρώνε νομίσματα ακόμα κι όταν κάθονται ήσυχα στο σπίτι. Πεντακόσιοι στρατιώτες που στέκονται στο κάστρο μόνο για επίδειξη σου κοστίζουν σε συντήρηση και δεν σου προσφέρουν τίποτα. Εκπαίδευσε στρατό που πραγματικά θα χρησιμοποιήσεις στους βαρόνους, στην άμυνα και στα events, όχι στρατό για βιτρίνα.
Προσωπικά κρατάω στο μυαλό μου δύο ξεχωριστές τσέπες, πόρους για ανάπτυξη (χτίσιμο και αναβαθμίσεις) και πόρους συν νομίσματα για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Όταν τις ανακατεύεις, κάθε φορά καταλήγεις να θέλεις να επιτεθείς και να μην έχεις φαγητό για την πορεία, ή να θέλεις να χτίσεις και να τα έχεις φάει όλα στον στρατό. Σχεδίασε την παραγωγή σου έτσι ώστε να τα διαχειρίζεσαι και τα δύο παράλληλα.
Πόντοι επιτευγμάτων και τα πρώτα events
Οι πόντοι επιτευγμάτων είναι ο σιωπηλός κινητήριος μοχλός της μεσαίας φάσης και πολύς κόσμος τους αγνοεί εντελώς. Άνοιξε τη λίστα επιτευγμάτων και αντιμετώπισέ την σαν checklist. Πολλά από αυτά τα παίρνεις παρεμπιπτόντως (νίκησε X βαρόνους, μάζεψε Y πόρους, αναβάθμισε ένα κτίριο σε συγκεκριμένο επίπεδο), αλλά όταν τα κυνηγάς συνειδητά, σου δίνουν εμπειρία και ανταμοιβές που αλλιώς θα σου ξεφύγουν.
Τα events είναι η συντόμευσή σου προς εξοπλισμό για τον οποίο αλλιώς θα μοχθούσες μήνες. Όταν ξεκινήσει το πρώτο μεγάλο event, συνήθως ένα event συλλογής όπου εκπληρώνεις αποστολές για πόντους και ανεβαίνεις στην κατάταξη ανταμοιβών, σχεδίασέ το από πριν. Κράτα πόρους και στρατό στην άκρη εκ των προτέρων, ώστε να εκπληρώνεις αποστολές αμέσως από την αρχή και όχι μετά από δύο μέρες, όταν το event έχει μείνει στη μέση. Οι καλύτερες ανταμοιβές κρέμονται στα ψηλότερα σκαλιά της κατάταξης και χωρίς προετοιμασία δεν θα φτάσεις σε αυτές.
Όσο για τα ρουμπίνια, μην βιάζεσαι να τα ξοδέψεις σε ένα event μόνο και μόνο επειδή 'απομένουν λίγοι πόντοι'. Είναι premium νόμισμα, φύλαξέ το για αυτό που πραγματικά σε προωθεί, δηλαδή θέσεις κατασκευαστών και premium μονάδες. Το να συμπληρώνεις μαζί τους ένα event είναι κατά τη γνώμη μου κρίμα.
Η μεσαία φάση του παιχνιδιού είναι μαραθώνιος
Θέλω να πω κάτι δυνατά, γιατί με ρωτάτε συνέχεια, μη βιάζεσαι πουθενά. Τη μεσαία φάση δεν την κερδίζεις σε ένα σαββατοκύριακο. Είχα μια περίοδο που προσπαθούσα να φτάσω φίλους που ήταν λίγα επίπεδα πιο ψηλά, και το μόνο που κατάφερα ήταν να κάψω πόρους σε πράγματα που δεν χρειαζόμουν καθόλου. Όταν δεν τρέχει τίποτα, κλείσε ήρεμα το παιχνίδι και γύρισε όταν τελειώσουν οι κατασκευές. Και ρώτησε τον εαυτό σου, παίζω επειδή μου αρέσει ή επειδή νιώθω ότι πρέπει; Αν ισχύει το δεύτερο, κάτι κάνεις λάθος.
Πότε αξίζει το δεύτερο κάστρο και η επέκταση και πότε όχι
Γύρω στη μεσαία φάση σού ανοίγεται η δυνατότητα επέκτασης, είτε με δεύτερο κάστρο, είτε με προφυλάκια, είτε με το ξεκλείδωμα νέας περιοχής στον χάρτη. Είναι δελεαστικό, το παραδέχομαι, κι εγώ ο ίδιος όρμησα σε αυτό. Αλλά επέκτεινε μόνο όταν το πρώτο σου κάστρο είναι σε καλή κατάσταση. Ένα δεύτερο, μισοχτισμένο κάστρο απλώς θα διασπάσει τις δυνάμεις σου και τα δύο θα μείνουν αδύναμα.
Το πλεονέκτημα των περισσότερων βάσεων είναι στους πόρους, κάθε περιοχή έχει διαφορετικό προφίλ παραγωγής και περισσότερα κάστρα σημαίνουν περισσότερους κατασκευαστές που δουλεύουν παράλληλα. Το μειονέκτημα είναι η διαχείριση, η άμυνα και η επιπλέον συντήρηση. Αν δεν προλαβαίνεις να υπερασπιστείς σωστά ούτε το ένα κάστρο, το δεύτερο θα σου προσθέσει απλώς έναν ακόμα στόχο για επιδρομείς.
Πριν επεκταθείς, κάνε στον εαυτό σου τρεις ερωτήσεις. Έχω το πρώτο κάστρο σε αξιοπρεπή άμυνα; Έχω σταθερή οικονομία; Έχω συμμαχία στην πλάτη μου; Τρία ναι, πήγαινε για αυτό. Αν οποιοδήποτε από αυτά τα τρία πράγματα κουτσαίνει, φρόντισέ το πρώτα. Πλατιά και αδύναμα δεν αποδίδει στη μεσαία φάση του παιχνιδιού, αυτό το επιβεβαίωσα στο πετσί μου.
Επιστροφή σε Οδηγοί και συμβουλές.